viernes, 15 de enero de 2016

Crítica del documental "Cowspiracy: El secreto de la sostenibilidad"


Cowspiracy: The Sustainability Secret
    Año: 2014
    Duración1h 25m
    GéneroDocumental
    País: Estados Unidos


A lo escépticos que creen que esta situación monstruosa no se soluciona con acabar con la ganadería les diría que nada perderíamos con intentarlo. Ahora quiero más a Leonardo di Caprio por producir este documental. Ahora admiro más a mis amigos veganos. Me gustó lo que dijo Josh Tetrick, el de los huevos a base de plantas, al final, acerca de la retoma de valores naturales del ser humano (compasión, integridad, bondad). 

Aterrador constatar que la industria ganadera en Brasil contrató sicarios para matar a la hermana Dorothy Stang por hacer activismo contra la ganadería y su papel destructor de la Amazonía y que 1100 de esos activistas hayan sido asesinados en ese país hermano durante los últimos veinte años. Que el ganadero Howard Lyman haya sido demandado su proprio gremio, por cientos de miles de dólares, al decir la verdad sobre esta industria en El show de Oprah Winfrey ¡Malditos intereses corporativos!

Qué paradoja que precisamente organizaciones medioambientales como Greenpeace (un negocio) y las religiones (del libro, para ser más específicos, o sea los tres fanatismos semíticos, pero en fin, ese tema no lo trata el documental), precisamente quienes se supone están ahí para generarle un bien a la sociedad, sean quienes nos insensibilicen ante esos patos y esos elefantes. Y así en un siglo hayamos pasado de 1500 a 7000 millones de habitantes, eso no sería un problema si fuéramos 7000 millones de personas inteligentes, pero tristemente lo que somos es 7000 millones de idiotas. "Si consumís productos animales y te gustó este documental, no entendiste nada de nada", reseñó alguien en Netflix. Chapeau.

El realizador, Kip Andersen afirma que casi la mitad de la tierra en Estados Unidos está dedicada a la ganadería. Hugo Chávez propugnaba por que en Venezuela se llegara a 100.000 cabezas de ganado por hectárea en vez de las 0,1 actuales. Me llamó la atención eso que dijo cuando la visita de Vicente Fernández a Miraflores: 



El defensor número uno de los pobres dizque acabando con el latifundio pero sin tener en cuenta lo que sí nos muestra Cowspiracy: 82% de los niños que se están muriendo de hambre viven en países donde la comida se la dan al ganado, que es sacrificado y que termina en las fauces de la gente más pudiente. 

Y en Colombia no me cabe la menor duda de que esos de Fedegán tampoco son una perita en dulce. 

¡Malditos intereses corporativos! ¡Malditos intereses corporativos! 

viernes, 3 de junio de 2011

Mark Zuckerberg: paŝoj al plenvegetarisma posedo

Laŭ Zuckerberg, ni ne ignoru de kie venas  viandaĵo
Laŭdinda estas la decido de la fondisto de Facebook, Mark Zuckerberg, manĝi nur bestojn, kiujn li mem mortigos, cele al fariĝi vegetarano. Unuavide oni kredus, ke temas pri sensencaĵo aspiri per mortigo de bovinoj aŭ porkoj emi al vegetarismo per akto tia, kaj eĉ interesus al mi ekscii, ĉu iu procento da buĉistoj ja estas vegetaranoj. Laŭ la videaĵo Vizitu vian viandon cirkulanta en la reto buĉejinspektoroj opinias, ke pro la buĉteruraĵoj kaj malpuremo tiuloke ju malpli la konsumanto scias pri la proceduroj utiligitaj en la buĉejoj, des pli bone (!) Konscie pri tio, ke la bestoj estas morale signifaj, mi diru, ke ne estas dece ilin buĉigi por ilia gustumo, sed nur por pernutri nian vivadon, se necese, ne havunte alian manĝaĵon. La diferenco inter tranĉo al karoto kaj tranĉo al mamulo konsistas en tio, ke la karoto ne rezistas aŭ kontraŭas esti tranĉita. Male, la mamulo ja rezistas dank' al tio, ke ĝi havas nervan sistemon por senti doloron. Kiom ajn evidenta tio ŝajnas, manĝante viandon oni ofte preteratentas la fakton, ke endis, ke besto estu buĉita por ke oni povas ĝin manĝi. Tre etendiĝita kutimo en mia lando estas dikigi porkon hejme por buĉigi ĝin decembre ("dudek kvin arepoj kaj unu fritita porko", kantas la kanzono). Rimarkindas, ke ĉi tiu akto estas farita nur unufoje po jaro. La ceteraj tagoj sufiĉas iri al la viandejo por aĉeti viandon. Mortigante sian propran manĝotan beston oni estas pli dankema pri la viando, kiun oni manĝos. Aŭŝvico komenciĝas tiam, kiam iu vidas buĉejon kaj pensas: ili ja estas nur bestoj, laŭ la germana filozofo Theodor Adorno. Kaj mi konsentas, ĉar se vere oni pripensas Aŭŝvicon kaj la escepton de la holokaŭsto (t. e. tio, je kio diferencas tiun genocidon de aliaj), la ĉefvorto ne estas amaso sed altkvalita industriigo.

Konsekvence, ekde hodiaŭ oferite viandon mi respondos: Ne, dankon. Mi nur manĝas viandon el besto kiun mi mem mortigas.
 

miércoles, 25 de mayo de 2011

Bonvenon!

Plaĉe mi bonvenigas vin miblogen. Esperantumado estas afero, kiu jam fariĝis ĉiutaga interalie dank'al la reto kaj do jen ni ĉi tie, blogumante norden kaj suden, orienten kaj okcidenten.